ถ้อยหนึ่งซึ่งลอยคอยรั้ง-สุกใสในเวิ้งคำนึง
จะเก็บไว้ไหม? ในบางคำถาม
กลับแผ่วหวนผ่านห้วงให้กรุ่นหอม
วันเวลาก้าวผ่าน-เงียบแผ่ว ทว่าเร้าเร็ว

เราต่างหันหน้าสู่ภาระและก้าวเดิน
มีสักครั้งไหม? ที่เราหันกลับมาเหลียวมอง
ระยะห่างที่เราต่างก้าวหนี

ดอกไม้ จากต้นหนึ่ง ณ จุดเริ่มต้นที่เราจากมา
ผลิดอกสีสัน หรือสูญสลายลงในความเวิ้งว้างแล้ว
ทฤษฎีหนึ่งซึ่งอาจเป็นจริงอย่างยิ่ง
ว่าโลกกลม
กับการคาดหวังว่าสักวันหนึ่ง
เท้าที่เราต่างก้าวนั้น
จะหวนคืนสู่จุดเดิม

แต่นั่นข้าฯยังจะเห็นต้นไม้ต้นหนึ่ง
ที่ผลิดอกงดงาม หรือว่าพบ
ร่องรอยสูญสลายในความอ้างว้างนั่น
กับถ้อยคำซ้ำเดิมไหม?

โดยคำตอบที่ยังร้างเอื่อย
และคำถามที่อาจผันแปร
นั่นคือความมิเที่ยงแท้


แม้วันหนึ่งจะยังไม่หวนมา
เรายังคือส่วนเสี้ยวของกันและกัน
ที่ยังคงวางตัวตนไว้
ระหว่างกงล้อของกาลเวลา

สำหรับข้าฯแล้ว
ชัดเจนต่อคำตอบภายในตนเอง
ว่า ที่สุดนั้น ข้าฯยังปรารถนา
จะเห็นดอกไม้จากต้นหนึ่ง
ผลิบาน ณ จุดเริ่มต้นที่เราจากมา.

ฤดูกาลของดอกไม้
เบ่งบาน ยิ้มบานพลิ้วโบย
เช้า-แดดพรม ลมพราย หอมกรุ่นบางกลิ่น
ค่ำ-ฟ้า,ดาวห่ม ระริกระรัว

เสียงใครเย้าเหยาะยิ้มหวัว
รึงภวังค์ พร้อยฝั่ง ฟากหวังรั้งฝัน
พิสุทธิ์นั้นยังรั้งรอ
ไร้ซึ่งคาดหวัง ในวันเวลา

ณ ความมืดคล้อย
แผ่วเสียงหนึ่ง เผาะลงความโดดเดี่ยว
อ๋อ กลีบดอกไม้โรยร่วง
กระทบแล้วเงียบงันอ้างว้าง
ชั่วเสียงหัวเราะ
เสนาะเคล้า เงาน้ำค้าง
พร่างวางวับ ดุจดวงตาของยามเช้า

ฉันแค่ค้นความหมายง่ายๆ
จากดวงตาเห็น
ดวงใจสัมผัส
กระนั้นยังคงความไม่ลงตัวอย่างโง่เขลา.

ฉันควรบอกเธอไหม?
ว่าพร่าน้ำตาของวันนั้น
เจือความปีติอยู่ตั้งครึ่งค่อนใจ
วันเวลาที่เธอชื่นบาน
ปริ่มอวลเต็มถ้วนใจ
ฉันจึงตั้งใจยิ้มให้กับสิ่งที่เธอเลือกพบพาน

ถึงวันนี้
ฉันรู้ว่าฉันควรบอกเธอ
ว่าวันที่เธอปวดร้าว
น้ำตาของฉันไม่มีสิ่งใดเจือปน
หากทว่า
มันท้นเต็มไปด้วยความปวดร้าวทั้งมวล.